Efendim. 
Çocuğun da psikolojisi mi bozulur? Nereden çıktı şimdi bu? Eskiden çocuk psikiyatrisi mi vardı?
Biz de çocuk olduk.
Bu ve benzeri yaklaşımlarla az karşılaşmıyoruz değil. Peki, nedir bu işin doğrusu? Aslında çocukluk çağı yaşantıların çoğu yetişkinlik hayatında büyük hasarlara sebep olmaktadır. Hangi Ruh Sağlığı Uzmanına gidecek olsanız, biraz değerlendirme sonrası sizden merak edeceği şey çocukluk çağı yaşantınızdır. Çünkü çocukluk çağı yaşantıları yetişkinlik hayatında derin izler bırakıyor. İnsan zihni küçüklüğünde boş bir levha gibi her şeyi kaydediyor. Sonra da bu kaydettiği verilere dayalı olarak kendi kişiliğini, düşüncesini şekillendiriyor. Yanlış öğretilen bir davranış, muhtemel bir tatsız yaşantı çocuğun beyninde geri dönüşümsüz izler bırakıyor. Yanlışları normal olarak içselleştiren çocuk büyüdüğünde de, içselleştirdiği davranış kalıplarına göre yetişkinlikte kendi kişiliğini oluşturacaktır. 
Özetle söyleyecek olursak çocukluk çağında yaşanan bir ruhsal bunalımda biz geçici bir sıkıntıyla değil, kaybolan bir yetişkinlikle karşı karşıyayız.
Peki, farz edelim çocuğumuz hiçbir sıkıntı yaşamadı. Onu her türlü zorluklardan koruduk. Bu durum yeterli mi? Değil tabii ki… Çünkü o yavru biz ebeveynleri rol model alacaktır. Bu durumda da ebeveynlerin de ne kadar sağlıklı bir davranış ortaya koyduğunu tekrar sorgulamamız gerekmektedir. 
Biz ebeveynler ne kadar sağlıklıyız ki? Hangimiz insan olarak mükemmeliz? Ne kadar sorguladık kendimizi? Yüzleşe bildik mi kendi içsel sıkıntılarımızla, kendi kusurlarımızla? Kendi hayatımızda yaptığımız, sonradan pişman olduğumuz hatalarımızı çocuğumuzun da yaptığını görmek çok üzüyor demi hepimizi? Hâlbuki o şekilde olmasını istememiştik. İnsan olarak hiçbirimizin mükemmel olmadığı bir dünyada önemli olan kıymete değer bir davranış varsa o da, kendimizle (kendi kusurlarımızla) yüzleşmemizdir. 
       Peki, diyelim ki ebeveynler de sağlıklı. Çocuğun önünde rol model alacağı çok güzel örnekler var. Bu durum da yeterli mi? Hayır, değil tabii ki… Her iki ebeveynin bile sağlıklı olduğu bir ailede sağlıklı çocuk yetiştirmek için önemli olan diğer bir husus da ebeveynlik stilleridir. Bazen ebeveynlerin son derece verici olduğu bir ailede çocuklar tam tersi, son derece sıkıntılı olarak büyüye bilmektedir. Hiçbir zorlukla karşılaşmayan bir çocuk oldukça hastalıklı bir kişilik geliştirebilmektedir. Maalesef bu gibi örnekler özellikle günümüz toplumunda çok fazla. 
   Nerede hata ettik şimdi? Ebeveyn neyi yanlış yaptı? Ebeveyn bir yerde kendi çocukluğunda yaşamadığı, görmediği nimetleri çocuğunun önüne seriyor. Bir yerde daha iyi bir amaç için çaba sarf ediyor. Fakat tam tersi bir sonuçla karşılaşıyor. Yağmurdan kaçarken, doluya yakalanıyor. Kendimizden kaçmaya çalıştığımız, sorgulamadığımız, farkında olmadan iyi bir niyetle sergilediğimiz yanlış davranışlar o yavrunun hayatında geri dönüşümsüz izler bırakıyor. Özellikle Ruh Sağlığının önem arz ettiği, psikolojik sıkıntıların gittikçe arttığı modern çağda kendimizi tekrar-tekrar sorgulamak ciddi bir önem arz etmektedir. 
 

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner156

banner155